Iedereen kan en wil meedoen, zo luidt het credo van de participatiemaatschappij. Maar mensen met een migrantenachtergrond blijken minder vaak te participeren, en burgerinitiatieven worden vaak door een specifieke groep autochtone Nederlanders opgezet en bezocht. Hoe kan het wel?
Is het academisch landschap in Nederland een hoogvlakte die door een aantal pieken wordt gesierd, zoals de onlangs verschenen Wetenschapsvisie 2025 zegt, of er sprake van een ratrace? Het evenwicht in de academische wereld is gebaat bij focus op inhoud en kwaliteit, vinden Gabriël van den Brink en Thijs Jansen.
De media maakten een enorme ophef over de overlast van jongeren in Zaandam. Premier Rutte noemde hen ‘tuig van de richel’. Voormalig jongerenwerker Dimitri Hiy denkt meer in oplossingen. Een combinatie van een jongerencentrum en straathoekwerkers had de intimidaties en ongeregeldheden misschien niet direct opgelost, maar had de overlastbestrijding wel makkelijker gemaakt.
Participatie in de zorg is nu van alles niets, zeggen Hester van de Bovenkamp en Antoinette de Bont. Hoogleraar Participatie & Diversiteit aan de Vrije Universiteit Tineke Abma is het met hen eens. We moeten terug naar waar participatie feitelijk om gaat: een deling van controle en macht.
De reactie van de overheid op de toestroom van vluchtelingen, maar ook op de economische crisis of de doorwerking van de decentralisaties in het sociaal domein kwam vanuit een reflex in plaats van visievorming. Alle reden voor een herwaardering van de vierde macht, schrijven Imrat Verhoeven en Albert Jan Kruiter op basis van hun morgen te verschijnen boek Reflexoverheid.